Kim iyi, kim kötü… Artık karar vermekte zorlanıyoruz. Şaşkınız!

Eskiden bir insanı tanımlarken, "Bizdendir, huyunu suyunu biliriz. Delidir ama iyidir." der, kusurlarını bile hoşgörüyle karşılayabilirdik. Şimdi ise insanın tahmin edemeyeceğiniz yönleriyle karşılaşıyor, kabullenmekte zorlandığımız davranışlarına şahit oluyoruz.

Öyle bir zamandan geçiyoruz ki insanları tanımak için söylediklerine değil, bulundukları makamlarda nasıl davrandıklarına bakmak gerekiyor. Çünkü bazı insanlar makam sahibi olunca değişiyor. Dün eleştirdiği ne varsa bugün savunuyor, dün karşısında durduğu davranışları bugün kendisi sergiliyor. Naif, ılımlı, vicdanlı diye tanımladığınız insanların güç ellerine geçtiğinde bambaşka bir yüzüyle karşılaşabiliyorsunuz.

Üstelik artık şaşırmamaya da başlıyoruz. Belki de en üzücü olanı bu!

Mesele gelenin, gidenin kim olduğu değil. Mesele bulunduğunuz yeri, taşıdığınız sorumluluğu ve sahip olduğunuz makamı ne kadar sindirebildiğinizdir.

Her makamın bir ağırlığı, her görevin bir sorumluluğu vardır. Yönetmek yalnızca unvan taşımak, karar vermek ya da etrafında insan toplamak değildir. İş bilmeyi, dinlemeyi, istişare etmeyi, doğru insanlarla yol yürümeyi ve gerektiğinde kendi eksikliğini kabul edebilmeyi gerektirir. Liyakat olmadan makam, tecrübe olmadan yönetim, vicdan olmadan da adalet olmaz. Bugün en çok da bunu sorguluyoruz. İşin ehli olmayanların iş bilenlere yön vermeye çalışmasını, üretmeden söz sahibi olmasını, emek verenlerin önüne geçmesini izliyoruz. Haklı olanın değil, güçlü görünenin dinlendiği; emeğin değil, ilişkilerin değer gördüğü zamanlardan geçiyoruz. Oysa insanın bıraktığı iz, giydiği kıyafetten, oturduğu protokol koltuğundan, taşıdığı unvandan çok daha değerlidir. Asıl mesele, bulunduğunuz her yerde nasıl bir iz bıraktığınız ve toplumun sizi hangi hizmetinizle hatırladığıdır.

ÖZLEM DUYAR OLDUK…

Huzurlu günlerde gerçek bir dostla kırk yıl hatırı kalacak bir kahve içmeye…

Bir çift kelam edip içimizi dökmeye…

Hak ile haksızlık arasında kalmamaya…

Gördüğümüz yanlışlar karşısında dilsiz şeytan olmamaya…

Her mücadeleden sonra "Yine mi?" dememeye…

Değmeyecek insanlar ve değmeyecek meseleler için üzülmemeye…

İnsanların makamlarına göre değil, karakterlerine göre değer gördüğü günlere…

Vallahi özlem duyuyoruz!

10 Kasım… Atatürk'ü Anma Haftası. Bütün bu yaşadıklarımızı düşünürken aklıma Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk geliyor. Onca yokluk, savaş, kıtlık ve türlü insan karakteriyle mücadele ettiği bir dönemde; şartların bugünkü kadar imkân sunmadığı zamanlarda bile hiç vazgeçmedi. Okudu. Araştırdı. Düşündü. Kendini sürekli geliştirdi. Binlerce kitap okudu; farklı dillerde, farklı alanlarda kendini yetiştirdi. Hastalandı, yoruldu, yalnız bırakıldı ama mücadelesinden vazgeçmedi. Karşısına çıkan engelleri yalnızca birer engel olarak görmedi. Her birini aşılması gereken bir sorumluluk olarak değerlendirdi. En büyük mücadelesi yalnızca cephede değildi. Kendi içinden çıkan ihanetlerle, umutsuzlukla, cehaletle ve ülkesinin geleceğine inanmayanlarla da mücadele etti. O, yalnızca kendi dönemini kurtarmak için değil, kendisinden sonraki nesillerin geleceği için yaşadı. Nutuk'ta anlattıkları, bugün bile bize çok şey söylüyor. Gençlere ve çocuklara bıraktığı en büyük mirasın bağımsızlık, akıl, bilim, Cumhuriyet ve sorumluluk bilinci olduğunu biliyoruz.

Sanattan bilime, tarihten dile kadar pek çok alanda kendini geliştiren; insan yetiştirmenin, doğru kadrolarla çalışmanın ve işi ehline vermenin önemini bilen bir liderdi.

Atatürk'ün hayatına baktığımda bir kez daha anlıyorum ki makam insanı büyütmez. İnsanı büyüten; bilgisi, emeği, karakteri, vicdanı ve geride bıraktığı eserlerdir. İşte tam da bu yüzden bugün yaşadıklarımızdan usanmayı kendime yakıştıramıyorum. Yanlış gördüğümüz yerde susmayacağız. Haksızlık karşısında geri çekilmeyeceğiz. Makamların geçici, ilkelerin kalıcı olduğunu hatırlatmaya devam edeceğiz. Her kim bizi yanıltıyor, emeği değersizleştiriyor, liyakatin önüne engel koyuyor ve adalet duygusunu zedeliyorsa, karşısında durmaktan vazgeçmeyeceğimizi bir kez daha mühürlüyorum. Çünkü bu devran böyle gitmez!

Her makamın bir süresi, her yanlışın bir karşılığı, her dönemin bir sonu vardır. Önemli olan o gün geldiğinde geriye ne bıraktığınızdır. Ben inanıyorum ki özlemini duyduğumuz o günler gelecek. İş bilenlerin iş başında olduğu, liyakatin esas alındığı, emeğin karşılık bulduğu, adaletin herkese eşit yaklaştığı günleri göreceğiz. O gün bugün özlem duyduğumuz her şeyin yerini şükür alacak. Belki o zaman da başka güzellikleri özleyeceğiz. Ama en azından doğru insanların, doğru işlerin ve doğru değerlerin hâkim olduğu bir düzenin içinde olacağız.

Özlemle, sevgiyle ve minnetle anıyorum. Mustafa Kemal Atatürk…

Ve şimdi yeniden söylüyorum: Usanmadan, yorulmadan, inandığımız doğruların peşinde koşmaya devam!