Ölüm korkusu dışında, tüm korkular öğrenilmiş ya da öğretilmiş korkulardır.
Korku, insanın kendisini tehdit altında hissettiğinde gösterdiği doğal bir tepkidir. Bilinmeyene, kaybetmeye, incinmeye, başarısızlığa ya da kontrolünü yitirmeye karşı geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır.
Korku bazen hayatımızı korur, bazen de hayatı yaşanmaz hale getirebilir.
Her korkunun ardında mutlak bir yaşanmışlık bulunmaz. Bazen duyduklarımız, tanık olduklarımız, çocukluğumuzda zihnimize yerleşen düşünceler bile korkularımızı besleyip büyütmeye yeter. Bir başkasının yaşadığı acıya şahit olmak, henüz yaşamadığımız bir şeyden ürkmemize, korkmamıza neden olabilir.
Hatta insan sevmekten bile korkabilir. Bir zamanlar sevdiği, güvendiği için incinmiş, hayal kırıklığına uğramıştır. Bir süre sonra aynı acıyı yeniden yaşamaktan korkar. Kendini korumak adına kalbinin kapılarını kapatır. Oysa geçmişte yaşanan bir hayal kırıklığı, geleceğe dair bütün güzelliklerin yaşanmasına engel olur.
Korku bazen insanın kendini geliştirmesinin de önüne geçer. Örneğin resim yapan bir öğrenci tuvale yeni bir fırça darbesi atmaktan korkar. Resmi bozacağından, yanlış yapacağından korkar. Oysa denemeden öğrenmek, hata yapmadan gelişmek mümkün değildir. Bazen insanın en büyük engeli, başarısızlık değil, başarısız olma korkusudur.
İnsanların çoğu zaman bildikleri mutsuzluğu, bilmedikleri bir ihtimale tercih eder. Çünkü alışkanlık, acı verse bile tanıdıktır. Bilinmeyenin getireceği belirsizlik, tanıdığı hayattan daha ürkütücü gelebilir.
Korku yalnızca bireyin kendi hayatını sınırlamaz; bazen başkaları üzerinde hâkimiyet kurmanın da bir aracına dönüşür. Ailesini korkutarak yöneten bir baba, çocuklarının sevgisini ve saygısını kazanmak yerine, otoritesini öfke ve tehdit üzerinden kurar. Evde herkes onun tepkisinden çekinir, kimse düşüncesini özgürce ifade edemez. Oysa korkuyla sağlanan sessizlik, ne saygıdır ne de sevgidir.
Benzer şekilde çalışanlarını sürekli işten çıkarılma tehdidiyle yöneten bir yönetici, onların yeteneklerini ortaya çıkarmalarını değil, hata yapmaktan korkarak çalışmalarını sağlar. Toplumlarda da korku, sorgulamayı ve özgür düşünceyi engelleyen bir yönetim aracına dönüşebilir.
Bütün bu örnekler bize korkunun yalnızca bir duygu olmadığını, insanın seçimlerini ve davranışlarını belirleyen güçlü bir etken olduğunu gösterir.
Belki de korkuyla yüzleşmenin ilk adımı, onun bizi neden durdurduğunu anlamaktır. Çünkü cesaret, korkunun yokluğu değil, korkuya rağmen ilerleyebilmektir.
İnsan bazen kendi hapishanesinin hem mahkûmu hem gardiyanıdır; kapıyı açacak anahtar ise çoğu zaman korktuğu şeyin ardında gizlidir.
İnsan, korkularının sınırları içinde yaşamayı seçtiği zaman, özgürlüğünün sınırlarını da kendi elleriyle çizer...


