Kadın Sevildiğinde…

Dedi ki kadın sevildiğinde:

“Ruhun değdi ruhuma ilk o an. Gitgide yalnızlaşan ruhum, bana bakan gözlerindeki enerjiyle birleşti sanki. Çarem sendeydi sanki. Gece gibi karanlık olan içimi, hem aydınlatmış hem ısıtmıştın bakışınla. Huzur iki adım ötemdeydi.

 

***

Kalbimdeki kırıklar battı hayallerime işte o an. Onca kötülükle savaşmış ben, uzaklaşmıştım herkesten. İnsanlardan, çevreden, mutluluktan… İçimde kalan tek şey yalnızlık arzusuydu. Dünya ile bağlantım, sadece yaşam için mecburiyetten ibaretti. Hiç bir şey yok gibi davranan, kırılmış, vazgeçmiş, hissiz ve mesafeli bir bireydim artık. Yalnızlığın dibini sıyırıyordum, tam istediğim gibi. Sen yokken olan yalnızlığım, şimdi sen varsın diye saklandı köşesine.

***

İnsan hep anlaşılmak ister, yanlış anlaşılmamak, kendisini anlayan birilerinin olmasını, kendini doğru ifade edebilmek. Çünkü ‘İnsan anlaşıldığı yerde ve anlaştığı insanla çiçek açarmış.’
Ben artık anlaşılmak bile istemeyen biriyken, sen benim yaralarımı gördün. Beni sorgusuz sualsiz, şüphesiz kalbimin güzelliği için sevensin. Sen sevdiğinde ben güzelim. Gözlerim artık sen baktığın için parlıyor. Ve sen beni, o bakışınla tümüyle anlıyorsun. Benim tüm çiçek açtığım yer sensin.”