Pazar , 10 Kasım 2019

Bizim çocuklarımız!…

Bizim ve dünyanın tüm çocukları o kadar masum, o kadar sevgi dolu ki, sağlıklısı da, engellisi de, engelsizi de aynı. Çocuklar koşmak ister, oyun oynamak ister, arkadaşlık kurmak ister. Çocuklar kimin kirli, kimin temiz, kimin siyah, kimin sarı ya da beyaz olduğuna bakmaz. Çocuklar kimin hangi dine mensup olduğunu da bilmez. Çocuklar sevgiden başka bir şey bilmez. Hepimizin çocukları var, kimimizin engelli, kimimizin engelsiz. Engelli olmaları onların kusuru değil, engellerinden dolayı çocukları ayrıştırmak, soyutlaştırmak çok adice bir şey. Bu hiçbir insanlıkta yoktur, tabii insan olanlarla alakalı bir durum. Son günlerde Aksaray’da yaşanan  ve hepimizi utanç içerisinde bırakan olayı çocuklarımıza nasıl anlatabiliriz? O çocukların suçu değil otizmli olmak. Bu engellerinden dolayı onları dışlamak, onları farklı alanlara hapsetmek hangi vicdana sığar.

Yaşadığımız bu coğrafyada çok şeyler gördük, katliamlar, ölen çocuklar, ölen anneler, ormanlar, evler, hayvanlar. Yoksulluktan donanlar, açlıktan kırılıp gidenler. Sokakta yatan tinerci çocuklar, vatansız kalanlar. Ama bunlar kadar acıtmadı belki de otizmli çocukları yuhalamak…Onlar bizim çocuklarımız, kimimizin akrabası, kimimizin komşusu, kimimizin evladı, yeğeni…

*****

İnsan hayatının hiçe sayıldığı,

Kendinden olmayanın değersiz

Görüldüğü, barışın ve kardeşliğin

Önemsiz sözcükler,

İnsanın en değersiz şey olduğu

Ülkede yok olan sen,

Yok olan ben,

Yok olan sevgi,

Yok olan zaman,

Yok olan insan,

Yok olan…

YAŞAM!

Kazım Koyuncu